De baarkruk

De baarkruk

Vier simpele plankjes met heel veel verhalen. Ik mocht getuigen zijn van een van de edities die toegevoegd werd aan deze baarkruk. Omdat ik werk als zzp kraamverzorgster leer ik mijn klanten al vroeg in de zwangerschap kennen en heb vaak regelmatig contact met ze gedurende de zwangerschap. Van de ene klant komt vaak wel weer een nieuwe klant. Zo ook hier. De verloskundige, tevens een vriendin van een mama waar ik in april ’18 was, werd nu tante en haar schoonzus en broer kozen ook voor mijn zorg. Ze verwachten hun eerste kindje en tante de verloskundige zou bij dethuisbevalling aanwezig zijn. Yes! Een thuisbevalling, ook die mag ik assisteren als ouders dat wensen. (Helaas heerst hier in het ziekenhuis is een groot monopoly positie voor een kraambureau).
4 december, de uitgerekend datum. Maar die dag gaat voorbij. Het zal toch geen sinterklaasbaby worden?
5 december, overal veel cadeautjes om uit te pakken maar dit kleine cadeautje bleef lekker zitten.
6 december, ook deze dag gaat voorbij
7 december, 8:15 ‘Hoi Sharon, ik heb gister en vannacht veel voorweeën gehad. Die zijn nu weg, maar denk dat de vliezen zijn gebroken. Het liep er een half uur geleden uit, maar nu is ’t gestopt. De verloskundige komt als de dagploeg begint even langs om te checken of ze echt zijn
gebroken. Ook geen weeën op dit moment. Laat je iets weten als de verloskundige is geweest’.
Yes, dat was het startsignaal. Rond de middag laat mama mij zef nog weten dat het wel echt begonnen is. Weeën om de 5min. Oke, dat gaat goed. Ik zal ondertussen de opvang voor onze kindjes beginnen te regelen. Gekke dagen zijn dit altijd. Ga ik nog iets doen of blijf ik
thuis? Hoe lang zou het gaan duren? Zou het gaan zoals gehoopt? Zou tante de verloskundige al onderweg zijn vanuit Amsterdam?
‘Mamaaaa!’
Klinkt het ineens ver weg. Ohja ik was nog thuis. De tijd die ik voor deze werkweek heb zal ik nog even goed benutten. Boekjes lezen, knuffelen en nog even een boodschapje doen. En zo gaat de middag om. Ik besluit maar vroeg te gaan koken. Stel dat het ineens snel gaat..
17:00u m’n telefoon gaat. Het is tante de verloskundige: ‘Ze gaat ineens wel erg snel. Kom je deze kant op?’
Oke, kan ik nog een paar happen naar binnen schuiven?
‘Ja, maar niet te lang!’
Om 17:20u stap ik in de auto met nog een laatste hap avondeten in m’n mond. Waarna ik om 17:32u een appje krijg: persdrang 🙂 En op dat moment rijd ik zo een file in. Ik hoor op de radio dat er een vrachtwagen gekanteld is dus aansluiten heeft weinig zin. Ik kan nog net een andere afslag pakken maar door verschillende wegafsluitingen moet ik heel t dorp rond. Neeeee niet nu! Ik wil die baby geboren zien worden!
17:44u nog een aapje we starten met persen… grrr ik moet nog een paar minuten. Doe
dit dan maar wel volgens het boekje dan heb ik nog even 😉 Ik parkeer de auto. De open gordijnen beneden terwijl het al donker is en de wc rol tussen de deur, zodat die niet in het slot valt, verraden het huis van bevallingsactiviteiten. Terwijl de rest van de wereld deze dag aan het afsluiten is begint hier het mooiste moment van deze dag pas aan te breken. Met dat ik binnen stap ligt mama nog op bed op haar zij te persen (ik ben op tijd!) maar ze ligt niet comfortabel en wilt graag op de baarkruk komen zitten. We begeleiden haar en zetten papa in een campingstoel achter haar. Samen doen ze dit zo fantastisch. Wat een oerkracht komt er bij mama vrij waarmee de uitdrijving van de baby vrij snel gaat. De baarkruk heeft z’n effect van de zwaartekracht. En zo wordt er vlot een prachtige zoon geboren, welkom Mats!

Liefs,
Sharon

You may also like...